FMT bezocht zaterdag 16 maart 2024 de expositie van Fotoclub Drunen 2010 in de vernieuwde bibliotheek van Drunen, die ten tijde van het FMT bezoek drukbezocht was. De tentoonstelling toonde vrij werk, waarbij elk lid van de Fotoclub Drunen 2010 de beschikking had over een goed uitgelicht bord. We merkten op dat de begeleidende teksten op de borden erg algemeen waren en weinig toelichting gaf op de fotografische keuzes die door de fotografen waren gemaakt. Hoewel vrij werk natuurlijk prima is, kan thematisering vaak structuur brengen, vooral wanneer de tekstuele toelichting van de fotografen algemeen blijft. Ondanks de krappe ruimte was de expositie goed verzorgd en creëerde het een intieme sfeer.
Tijdens de expositie werden drie ‘borden’ tentoongesteld die gewijd waren aan concertfotografie. Opvallend was dat alleen Saskia de Jong ervoor koos om twee foto’s in kleur te exposeren. Op haar bord trok vooral de zwart-witfoto van de gitarist onze aandacht, genomen van onderaf, waardoor de kijker zich even in het publiek waande. De positie en keuze van cropping waren uitstekend gekozen.
De concertfoto van Rob Verbrugge wist de drummer levendig af te beelden tijdens een bijzonder live moment, waarbij de drummer eindelijk in de schijnwerpers stond. Het moment voelde als een hoogtepunt, waarbij de drummer echt schitterde.
Een andere concertfoto die zeker vermeldenswaardig is, is die van Walter Sterkenburg, waarop een celliste te zien is met zwierende haren die de klassieke klanken leken te vertolken.
Henk Elshout presenteerde een reeks van vier foto’s, we kunnen u hier gelukkig de hele serie laten zien. Deze reeks heeft de Bondswedstrijd Regionaal gewonnen. De foto’s tonen recent verlaten flatwoningen, genomen van buitenaf, waar slechts een laatste lamp rest als stille getuige van aanstaande sloopactiviteiten. Opmerkelijk zijn de diverse kleuren van het resterende licht, dat contrasteert met de witte kozijnen die dienen als fotolijsten. Dit levert een prachtige opbrengst op als collage en de serie is krachtig door de variatie in kleur, zonder saai te worden.
Een andere opvallende serie is die van Dorothee Mulder met als titel Zadenshow. We zien macro opnamen van diverse zaden (rozebottel, hortensia, berk, basilicum, cimicifuga). Het lijkt alsof de zaden zojuist uit de schmink komen en een chorusline vormen om zich van hun beste kant te laten zien. De subtiele scherpte en fraaie belichting geven de foto’s extra glans. Overigens is ook deze serie – door de subtiele variaties – eveneens een goed voorbeeld van een serie die blijft boeien.
Marian de Bonth presenteerde twee noemenswaardige foto’s. De eerste, een zwart-witfoto van een zwemmer die lijkt te zitten in het water, creëert een vervreemdend effect door de expressie en enscenering. Het water lijkt een muur te zijn waaruit een gezicht tevoorschijn komt, wat een intrigerend beeld oplevert. Een iets krachtiger contrast in de zwart-wittonen had de foto nog meer impact kunnen geven.
De tweede foto, ook in zwart-wit, toont een vrouw die met haar mobiel de trap afdaalt. Het spel van schaduwen en lijnen is opmerkelijk en verdient vermelding. Het is bijzonder gelukkig dat net op dit moment deze dame ervoor koos om de trap te nemen in plaats van de lift, wat het beeld extra dynamiek en betekenis geeft.
Drie van de vier foto’s van Jan Kerkhof belichamen elk een verschillend aspect van minimalisme, zij het met een merkbare afwezigheid van onderlinge samenhang. De hang naar symmetrie lijkt de fotograaf in zekere zin te beperken, waardoor de composities soms wat voorspelbaar overkomen.
De kleurenfoto’s van de trap en de lamp zijn ongetwijfeld de hoogtepunten van deze serie. De helderheid van de kleuren en de scherpe lijnen creëren een boeiend visueel contrast, waardoor deze beelden direct de aandacht trekken. Toch voelt het alsof er nog ruimte is voor meer experiment, vooral met betrekking tot het doorbreken van de symmetrie om een meer dynamische compositie te verkrijgen.
Het presentatiebord van Renata Knippels trok langdurig de aandacht van FMT. Deze wand bood een overvloed aan details die even tijd nodig had om te bezinken. Neem bijvoorbeeld de passerende punkjongen, die net op het juiste moment wordt betrapt voor het frame op de achtergrond, waardoor de foto extra diepgang krijgt. Als je nog wat langer kijkt, zie je ook zijn uitblazende rook en vallen de rode accenten van zijn haar en borstzak op.
Een andere favoriet van FMT was een verhalende afbeelding van een ogenschijnlijk alledaags gebouw, maar met een opvallend dak (let op die ene spiegeling), een verlaten fiets en een gesnoeide heg. Ja, zelfs sneeuw. De inspring zorgt voor diepte, terwijl lijnen en kleuren een boeiend spel vormen. Hier is een kijker echt aan het werk!
Toen we de bevlogen maakster spraken en vroegen waarom juist deze vier foto’s gecombineerd waren, waren we nieuwsgierig. Renata legde uit dat deze foto’s op dit moment haar het meest bezighouden. Ze vertelde hoe ze achter een hek stond, talloze pogingen deed om de hoeken van gebouwen op elkaar te laten aansluiten, of hoe ze talloze foto’s maakte om haar favoriete achtergrond (een reclame naast een spiegelwand) te combineren met een toevallig passerend model. Het werd FMT duidelijk dat deze fotografe weet wat ze wil vastleggen en daar ook alle tijd voor neemt.
Tot slot bespreken we de carrousel van Hans van Huijgevoort, die opviel door zijn gebruik van beweging en de techniek van Pep Ventosa, vernoemd naar de Spaanse fotograaf. Deze techniek omvat het plaatsen van meerdere foto’s over elkaar, wat een grote rol speelt in Hans’ werk. De gebruikte techniek versterkt het nostalgische gevoel van de foto.
